از شافعي سروده های بسیاری در این باره نقل شده که در اینجا به برخی از آنها اشاره می کنیم:
1-احب علیاً لا ابالی و ان فشا و ذلک فضل الله یؤتیه من یشا
2-انا عبد لفتی انزل فیه هل اتی الی متی اکتمه ، اکتمه الی متی
[1-علی را دوست دارم (و از دشمنان ) باکی ندارم ، اگرچه دوستی من آشکار شود و این دوستی فضل خدا است که به هر که خواست می دهد.2-من بنده آن جوانمردی هستم که سوره «هل اتی » در شأن او نازل شده ، تا کی آن را پنهان کنم و تا کی آن را بپوشانم.]
و می گوید:
لو أنّ المرتضی أبدی مَحلَّه لخرّ النّاس طُراً سُجّداً له
اگر علی مرتضی (ع) جایگاه خویش را آشکار کند ، هر آینه مردم همگی برای او به سجده می افتند.
همچنین می گوید:

1-قیل لی قل فی علی مدحاً مدحه یخمد ناراً مؤصدة
2-قلتُ لا أقدر فی مدح امرءٍ ضلَّ ذو اللبَّ إلی أن عبَده
3-و النبی المصطفی قال لنا لیلة المعراج لمّا صعده
4-وضع الله بکتفی یده فاحس القلبُ أن قد برده
5-وَ علیّ واضع أقدامَه فی محلٍ وضع الله یَده

[1-گفته شد به من: علی را ستایش کن! که ستایش او آتش فراگیر جهنم را خاموش می کند.2-گفتم: نمی توانم ستایش کنم مردی را که انسان خردمند به حدی درباره او به حیرت افتاد که او را پرستید!3-پیامبر برگزیده ما(صلی الله علیه وآله و سلم) در شب معراج زمانی که به (آسمانها)بالا رفت ،گفت:4-خداوند دستش را بر روی شانه من گذارد به گونه ای که قلب من خنکی آن را احساس کرد 5- و علی(علیه السلام) قدمهایش را در جایی گذاشت که خداوند دستش را همانجا گذارده بود[اشاره به جریان شکستن بتها توسط علی (علیه السلام) در فتح مکه]. (1)

ـــــــــــــــــــــــــ ـــــــــ
1- دیوان الامام الشافعی.